Zo breng je retail in beweging

Mijn eerste blog. Beweging! Ik kom niet in beweging. Op discipline beginnen mijn eerste letters te komen. Het moet. Zeven uur ‘s ochtends. Gewoon beginnen. Doorbeuken. Ogen dicht. Schaamte voorbij. Voor mij de enige manier om in beweging te komen wannneer ik ergens tegenop zie. Niet zo gek, want zo zitten we nu eenmaal in elkaar. We zijn inert. 

Inertie is een weerstandskracht waardoor elk lichaam tracht zoveel mogelijk zijn huidige staat te behouden, hetzij in rust hetzij in een eenparige voorwaartse beweging in een rechte lijn. Dit las ik laatst en eindelijk begreep ik wat mijn natuurkundeleraar bedoelde met die abstracte vraag die hij iedere les stelde: “Wat voor beweging is dit?” Uit mijn hoofd reproduceerde ik dan de zin: “Het is een eenparige rechtlijnige beweging meneer, de eerste wet van Newton”. Maar ik begreep niets van wat ik zei.

Nu wel. Nu weet ik dat deze prachtige wet van Newton te verbinden is aan menselijk gedrag. Traagheid. Elk mens is lui en traag. We willen in principe zo min mogelijk van richting veranderen. Zoeken de makkelijkste weg, net als water. Niets komt daardoor ooit vanzelf in beweging of zal ooit van richting veranderen. Totdat er een kracht van buitenaf op wordt uitgeoefend.

Maar wat voor kracht kun je op jezelf uitoefenen om in beweging te komen?
Je laten ontslaan? Of je laten beoordelen? Of opleiden? Wat is het meest effectief?

De oplossing is in mijn ogen simpel. Als je in beweging wilt komen, moet je een kracht op jezelf laten uitoefenen totdat je uit gewoonte in de goede richting beweegt en de externe kracht niet meer nodig hebt. Zo heb je ook leren fietsen en autorijden.

Onlangs speelde deze situatie bij de directie van een supermarkt die dagelijks 3000 klanten bedient. Ik had samen met de groep zeer intensief een organisatiestructuur opgebouwd. Iedere dag principes herhalen, meelopen en controleren op de norm. Checklisten gebruiken. In het ritme blijven. Korte meetings gebaseerd op effectiviteit. Het werkte. De motor liep als een zonnetje. Daarom nam ik bewust afstand om te zien of men zelf kon sturen.

Maar de motor haperde. Ik vroeg de groep waar het aan lag. “Ja, we moeten het gewoon doen”. Ik vroeg of de structuur klopte. “Ja de structuur klopt, maar we moeten het gewoon doen”, was telkens unaniem het antwoord. Maar waarom doen jullie dat dan niet? Zoals verwacht kwam er geen duidelijk antwoord. Ik wist het antwoord wel, realiseerde ik mij een uur later in de auto terugdenkend aan de natuurkundelessen. De kracht van buiten is weg. Dus iedereen gaat als vanzelf terug naar zijn vertrouwde staat.

En nu? Boos worden? Praten? Nee, helpt niet. Alleen de juiste kracht uitoefenen in de gewenste richting is effectief. Terug naar de basisstructuur. Zijn alle posities goed bezet? Wie doet wat wanneer? In dit geval heb ik op het bord een rooster gemaakt met alle rollen die zeven dagen per week vervuld moeten worden. Zowel in de ochtend, de middag als de avond vervult iemand de MT-rol, de Teamleidersrol, de Vulploegleidersrol en de rol van Groentespecialist. Ziekte of vakantie? Dat mag nooit een reden zijn om rollen niet te vervullen; alleen het werkaanbod bepaalt de aanwezigheid van de mensen. Anders krijg je je structuur nooit op orde.

Ik geef ze daarom nog één rijles. Totdat ze volledig zelf kunnen autorijden. Maar de volgende keer laat ik het stuur echt los. Met het volste vertrouwen.

© 2019 Van den Hout Consultancy